ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Εδώ θα δημοσιεύονται ποιήματα που έχουν κυκλοφορήσει στον Ελλαδικό χώρο, καθώς και στις υπόλοιπες χώρες του κόσμου. 

Η θάλασσα – Ντίνος Χριστιανόπουλος                                                                  

"Η θάλασσα είναι σαν τον έρωτα:
μπαίνεις και δεν ξέρεις αν θα βγεις.
Πόσοι δεν έφαγαν τα νιάτα τους –
μοιραίες βουτιές, θανατερές καταδύσεις,
γράμπες, πηγάδια, βράχια αθέατα,
ρουφήχτρες, καρχαρίες, μέδουσες.
Αλίμονο αν κόψουμε τα μπάνια
Μόνο και μόνο γιατί πνίγηκαν πεντέξι.
Αλίμονο αν προδώσουμε τη θάλασσα
Γιατί έχει τρόπους να μας καταπίνει.
Η θάλασσα είναι σαν τον έρωτα:
χίλιοι τη χαίρονται – ένας την πληρώνει." 

Να μάθεις να φεύγεις – Μενέλαος Λουντέμης

"Από την ασφάλεια τρύπιων αγκαλιών.
Από χειραψίες που σε στοιχειώνουν.
Από την ανάμνηση μιας κάλπικης ευτυχίας.
Να φεύγεις !
Αθόρυβα, σιωπηλά, χωρίς κραυγές, μακρόσυρτους αποχαιρετισμούς.
Να μην παίρνεις τίποτα μαζί, ούτε ενθύμια, ούτε ζακέτες για το δρόμο.
Να τρέχεις μακριά από δήθεν καταφύγια κι ας έχει έξω και χαλάζι.
Να μάθεις να κοιτάς βαθιά στα μάτια όταν λες αντίο κι όχι κάτω ή το άπειρο.
Να εννοείς τις λέξεις σου, μην τις εξευτελίζεις, σε παρακαλώ.
Να μάθεις να κοιτάς την κλεψύδρα, να βλέπεις πως ο χρόνος σου τελείωσε.
Όχι αγκαλιές, γράμματα, αφιερώσεις, κάποτε θα ξανασυναντηθούμε αγάπη μου (όλα τα βράδια και τα τραγούδια δεν θα είναι ποτέ δικά σας).
Αποδέξου το.
Να αποχωρίζεσαι τραγούδια που αγάπησες, μέρη που περπάτησες.
Δεν έχεις τόση περιορισμένη φαντασία όσο νομίζεις.
Μπορείς να φτιάξεις ιστορίες ολοκαίνουριες, με ουρανό κι αλάτι.
Να θυμίζουν λίγο φθινόπωρο, πολύ καλοκαίρι κι εκείνη την απέραντη Άνοιξη.
Να φεύγεις από εκεί που δε σου δίνουν αυτά που χρειάζεσαι.
Από το δυσανάλογο, το μέτριο και το λίγο.
Να απαιτείς αυτό που δίνεις να το παίρνεις πίσω -δεν τους το χρωστάς.
Να μάθεις να σέβεσαι την αγάπη σου, το χρόνο σου και την καρδιά σου.
Μην πιστεύεις αυτά που λένε -η αγάπη δεν είναι ανεξάντλητη, τελειώνει.
Η καρδιά χαλάει, θα τη χτυπάς μια μέρα και δεν θα δουλεύει.
Να καταλάβεις πως οι δεύτερες ευκαιρίες είναι για τους δειλούς
-οι τρίτες για τους γελοίους.
Μην τρέμεις την αντιστοιχία λέξεων-εννοιών, να ονομάζεις σχέση τη σχέση, την κοροϊδία κοροϊδία.
Να μαλώνεις τον εαυτό σου καμιά φορά που κάθεται και κλαψουρίζει
-σαν μωρό κι εσύ κάθεσαι και του δίνεις γλειφιτζούρι μη και σου στεναχωρηθεί το βυζανιάρικο.
Να μάθεις να ψάχνεις για αγάπες που θυμίζουν Καζαμπλάνκα
– όχι συμβάσεις ορισμένου χρόνου
Και να μάθεις να φεύγεις από εκεί που ποτέ πραγματικά δεν υπήρξες.
Να φεύγεις κι ας μοιάζει να σου ξεριζώνουν το παιδί από τη μήτρα.
Να φεύγεις από όσα νόμισες γι' αληθινά, μήπως φτάσεις κάποτε σ' αυτά."

Μάτια στη Μεγάλη πόλη - Kurt Tucholsky

Όταν στη δουλειά πηγαίνεις

Νωρίς κάθε πρωί

Στον σταθμό όταν περιμένεις

Με τις έννοιες σου μαζί

Τότε σου δείχνει η πόλη

Σαν την άσφαλτο λεία

Πρόσωπα εκατομμύρια

Στων ανθρώπων την χοάνη.

Δυο μάτια ξένα, ένα σύντομο βλέμμα,

Τα φρύδια, οι κόρες των ματιών, τα βλέφαρα

Τι ήταν αυτό; Ίσως η μοίρα

Και σε προσπέρασε, σε αρνήθηκε για πάντα.

Διασχίζεις την ζωή σου

Σε χίλιους δρόμους

Και στην πορεία βλέπεις

Όσους σε ξέχασαν

Μια ματιά γνέφει

Την πόρτα της ψυχής χτυπά

Βρεθήκατε

Μόνο για δευτερόλεπτα...

Δυο μάτια ξένα, ένα σύντομο βλέμμα,

Τα φρύδια, οι κόρες των ματιών, τα βλέφαρα

Τι ήταν αυτό; Κανείς τον χρόνο πίσω δεν γυρίζει...

Και σε προσπέρασε, σε αρνήθηκε για πάντα.

Στην πορεία σου πρέπει

Να πλανηθείς μέσα σε πόλεις

Όσο διαρκεί ένας σφυγμός βλέπεις

Τον ξένον Άλλο.

Μπορεί να είν'εχθρός

Μπορεί να είναι φίλος,

Σύντροφος των αγώνων σου

Μπορεί να είναι.

Σε κοιτάζει από μακριά

Και προσπερνάει βιαστικά...

Δυο μάτια ξένα, ένα σύντομο βλέμμα,

Τα φρύδια, οι κόρες των ματιών, τα βλέφαρα

Τι ήταν αυτό;

Απ'των ανθρώπων τη θάλασσα ένα κύμα

Και σε προσπέρασε, σε αρνήθηκε για πάντα.

If you forget me (Αν με ξεχάσεις) - Pablo Neruda

Θέλω να ξέρεις

ένα πράγμα.

Ξέρεις πώς είναι αυτό:

αν κοιτάξω

στο κρυστάλλινο φεγγάρι, στο κόκκινο κλαδί

του αργού φθινοπώρου στο παράθυρό μου,

αν αγγίξω

κοντά στη φωτιά

η απατηλή στάχτη

ή το ζαρωμένο σώμα του κορμού,

όλα με φέρνουν κοντά σου,

σαν όλα όσα υπάρχουν,

αρώματα, φως, μέταλλα,

ήταν μικρά καραβάκια

εκείνο το πανί

προς εκείνα τα νησιά σου που με περιμένουν.

Λοιπόν, τώρα,

αν σιγά σιγά σταματήσεις να με αγαπάς

Θα πάψω να σε αγαπώ σιγά σιγά.

Αν ξαφνικά

με ξεχνάς

μη με ψάχνεις,

γιατί θα σε έχω ήδη ξεχάσει.

Αν το σκέφτεσαι πολύ και τρελά,

ο άνεμος των πανό

που περνάει από τη ζωή μου,

και αποφασίζεις

να με αφήσει στην ακτή

της καρδιάς που έχω ρίζες,

θυμάμαι

ότι εκείνη την ημέρα,

εκείνη την ώρα,

θα σηκώσω τα χέρια μου

και οι ρίζες μου θα ξεκινήσουν

να αναζητήσει άλλη γη.

Αλλά

αν κάθε μέρα,

κάθε ώρα,

νιώθεις ότι είσαι προορισμένη για μένα

με ακαταμάχητη γλυκύτητα,

αν κάθε μέρα ένα λουλούδι

σκαρφαλώνει στα χείλη σου για να με αναζητήσει,

αχ αγάπη μου, αχ το δικό μου,

μέσα μου όλη αυτή η φωτιά επαναλαμβάνεται,

μέσα μου τίποτα δεν σβήνει ούτε ξεχνιέται,

η αγάπη μου τρέφεται από την αγάπη σου, αγαπημένη,

και όσο ζεις θα είναι στην αγκαλιά σου

χωρίς να αφήσω το δικό μου.

Πληθυντικός αριθμός, Κική Δημουλά

Ο έρωτας
όνομα ουσιαστικόν
πολύ ουσιαστικόν,
ενικού αριθμού,
γένους ούτε θηλυκού ούτε αρσενικού,
γένους ανυπεράσπιστου.
Πληθυντικός αριθμός
οι ανυπεράσπιστοι έρωτες.
Ο φόβος,
όνομα ουσιαστικόν,
στην αρχή ενικός αριθμός
και μετά πληθυντικός:
οι φόβοι.
Οι φόβοι
για όλα από δω και πέρα.
Η μνήμη,
κύριο όνομα των θλίψεων,
ενικού αριθμού,
μόνον ενικού αριθμού
και άκλιτη.
Η μνήμη, η μνήμη, η μνήμη.
Η νύχτα,
όνομα ουσιαστικόν, γένους θηλυκού,
ενικός αριθμός.
Πληθυντικός αριθμός
οι νύχτες.
Οι νύχτες από δω και πέρα.

Γιατί μ' αγάπησες, Μαρία Πολυδούρη

Δεν τραγουδώ παρά γιατί μ' αγάπησες
στα περασμένα χρόνια.
Και σε ήλιο, σε καλοκαιριού προμάντεμα
και σε βροχή, σε χιόνια,
δεν τραγουδώ παρά γιατί μ' αγάπησες.
Μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου
μια νύχτα και με φίλησες στο στόμα,
μόνο γι' αυτό είμαι ωραία σαν κρίνο ολάνοιχτο
κ' έχω ένα ρίγος στην ψυχή μου ακόμα,
μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου.
Μόνο γιατί τα μάτια σου με κύτταξαν
με την ψυχή στο βλέμμα,
περήφανα στολίστηκα το υπέρτατο
της ύπαρξής μου στέμμα,
μόνο γιατί τα μάτια σου με κύτταξαν.
Μόνο γιατί όπως πέρναα με καμάρωσες
και στη ματιά σου να περνάη
είδα τη λυγερή σκιά μου, ως όνειρο
να παίζει, να πονάη,
μόνο γιατί όπως πέρναα με καμάρωσες.
Γιατί, μόνο γιατί σε σέναν άρεσε
γι' αυτό έμεινεν ωραίο το πέρασμά μου.
Σα να μ' ακολουθούσες όπου πήγαινα,
σα να περνούσες κάπου εκεί σιμά μου.
Γιατί, μόνο γιατί σε σέναν άρεσε.
Μόνο γιατί μ' αγάπησες γεννήθηκα,
γι' αυτό η ζωή μου εδόθη.
Στην άχαρη ζωή την ανεκπλήρωτη
μένα η ζωή πληρώθη.
Μόνο γιατί μ' αγάπησες γεννήθηκα.
Μονάχα για τη διαλεχτήν αγάπη σου
μου χάρισε η αυγή ρόδα στα χέρια.
Για να φωτίσω μια στιγμή το δρόμο σου
μου γέμισε τα μάτια η νύχτα αστέρια,
μονάχα για τη διαλεχτήν αγάπη σου.
Μονάχα γιατί τόσο ωραία μ' αγάπησες
έζησα, να πληθαίνω
τα ονείρατά σου, ωραίε που βασίλεψες
κ' έτσι γλυκά πεθαίνω
μονάχα γιατί τόσο ωραία μ' αγάπησες.

Χόρχε  Μπουκάι - Να σου πω μια ιστορία;

Κάθε άνθρωπος είναι υπεύθυνος για την πορεία της ζωής του.

 Οι άλλοι δεν είναι υπεύθυνοι για ό,τι μας συμβαίνει, ούτε για το πώς το ζούμε.

 Όταν λέω "κανείς δεν είναι υπεύθυνος για μένα" εννοώ ότι εμείς αποφασίζουμε τι κάνουμε με τη ζωή μας και με τα συναισθήματά μας. 

Οι άλλοι μπορεί να μας επηρεάσουν, να μας πλήξουν ή να μας απογοητεύσουν, 

αλλά στο τέλος, 

εμείς είμαστε αυτοί που αποφασίζουμε αν θα τους επιτρέψουμε να το κάνουν.

Οι άλλοι, όσο κι αν θέλουν, δεν μπορούν να πάρουν τη ζωή μας από τα χέρια μας.

 Κανείς δεν μπορεί να πάρει το τιμόνι από τα χέρια μας χωρίς τη συγκατάθεσή μας.

 Μπορεί να μας δείξουν κάποιες διαδρομές, να μας δείξουν κάποιες δυνατότητες,

 αλλά εμείς έχουμε το δικαίωμα και την ευθύνη να επιλέξουμε τη διαδρομή μας.

Η Δίκη - Φράντς Κάφκα

Κάποιος πρέπει να είναι σε θέση να δει τα πράγματα από πολύ ψηλά και να τα καταλαβαίνει από πολύ μακριά,

 πρέπει να έχει τη δύναμη να κοιτάζει τα πράγματα από την απόσταση που τα απομακρύνει απ' τον ίδιο του τον εαυτό.

 Αλλά εγώ δεν έχω τη δύναμη αυτή.

 Στην πραγματικότητα,

 όταν μου λένε ότι ο κόσμος είναι αυτός ή εκείνος,

 θέλω να το πιστέψω,

 παρ' όλα αυτά είναι τόσο δύσκολο,

 που δεν μπορώ να το δεχτώ χωρίς αντίρρηση. 

Αισιοδοξία - Καρυωτάκης

Aς υποθέσουμε πως δεν έχουμε φτάσει
στο μαύρο αδιέξοδο, στην άβυσσο του νου.
Aς υποθέσουμε πως ήρθανε τα δάση
μ' αυτοκρατορικήν εξάρτυση πρωινού
θριάμβου, με πουλιά, με το φως τ' ουρανού
και με τον ήλιον όπου θα τα διαπεράσει.

Aς υποθέσουμε πως είμαστε εκειπέρα,
σε χώρες άγνωστες της Δύσης, του Bορρά·
ενώ πετούμε το παλτό μας στον αέρα,
οι ξένοι βλέπουνε περίεργα, σοβαρά.
Για να μας δεχτεί κάποια λαίδη τρυφερά,
έδιωξε τους υπηρέτες της ολημέρα.

Aς υποθέσουμε πως του καπέλου ο γύρος
άξαφνα εφάρδυνε, μα εστένεψαν, κολλούν
τα παντελόνια μας, και, με του πτερνιστήρος
το πρόσταγμα, χιλιάδες άλογα κινούν.
Πηγαίνουμε -σημαίες στον άνεμο χτυπούν-
ήρωες σταυροφόροι, σωτήρες του Σωτήρος.

Aς υποθέσουμε πως δεν έχουμε φτάσει
από εκατό δρόμους τα όρια της σιγής,
κι ας τραγουδήσουμε, το τραγούδι να μοιάσει
νικητήριο σάλπισμα, ξέσπασμα κραυγής-
τους πυρρούς δαίμονες, στα έγκατα της γης,
και, ψηλά, τους ανθρώπους να διασκεδάσει.

ΦΡΑΝΤΣ ΚΑΦΚΑ - ΗΕΜΡΟΛΟΓΙΑ

Συχνά το συλλογίζομαι και πάντα αναγκάζομαι να πω στο τέλος ότι η ανατροφή μου μ' έβλαψε πολύ από ορισμένες απόψεις. Αυτό το παράπονο απευθύνεται σ' ένα πλήθος ανθρώπων, βέβαια στέκονται εδώ όλοι μαζί και, όπως στις παλιές ομαδικές φωτογραφίες, δεν ξέρουν τι να κάνουν ο ένας με τον άλλο, δεν τολμούν να κατεβάσουν τα μάτια τους και να χαμογελάσουν, τόσο νευρικοί είναι.

Είναι οι γονείς μου, μερικοί συγγενείς, μερικοί δάσκαλοι, μια κάποια συγκεκριμένη μαγείρισσα, μερικά κορίτσια από το μάθημα του χορού, μερικοί επισκέπτες του σπιτιού μας από τον παλιό καιρό, μερικοί συγγραφείς, ένας δάσκαλος κολύμβησης, ένας λαχειοπώλης, ένας επιθεωρητής σχολείων, ύστερα μερικοί που τους συνάντησα μόνο μια φορά στο δρόμο, κι άλλοι, που δεν τους θυμάμαι τούτη τη στιγμή, κι άλλοι που δε θα τους θυμηθώ ποτέ, κι άλλοι, τέλος, που το μάθημά τους το είχα κατά κάποιον τρόπο απορρίψει τον καιρό εκείνο, που δεν το είχα προσέξει καθόλου, με δυο λόγια είναι τόσο πολλοί που θα πρέπει να προσέξω να μην αναφέρω κάποιον δυο φορές.

Και σ' όλους αυτούς εκφράζω το παράπονό μου, τους κάνω μ' αυτόν τον τρόπο γνωστούς αναμεταξύ τους, δεν ανέχομαι όμως αντίρρηση. Γιατί αληθινά αρκετές αντιρρήσεις έχω ανεχτεί, και, μια και οι περισσότερες αναίρεσαν τα λεγόμενά μου, δεν μπορώ να κάνω τίποτ' άλλο παρά να συμπεριλάβω κι αυτές τις αντιρρήσεις στο παράπονό μου και να πω ότι, εκτός από την ανατροφή μου, κι αυτές οι αναιρέσεις μ' έβλαψαν πολύ σε ορισμένα πράγματα.

Μήπως νομίζει κανείς ότι ανατράφηκα κάπου παράμερα: Όχι, καταμεσής στην πόλη ανατράφηκα, καταμεσής στην πόλη. Όχι, π.χ., σ' ένα ερείπιο στα βουνά ή κοντά στη λίμνη. Οι γονείς μου και η ακολουθία τους ήταν ως τώρα τυλιγμένοι από το παράπονό μου και γκρίζοι, τώρα όμως παραμερίζουν εύκολα αυτό το παράπονο και χαμογελούν, γιατί πήρα τα χέρια μου από πάνω τους, τα έφερα στο μέτωπό μου και σκέφτομαι: έπρεπε να ήμουν ο μικρός κάτοικος των ερειπίων, ν' αφουγκράζομαι τις κραυγές των κορακιών, να μου ρίχνουν τον ίσκιο τους πετώντας από πάνω μου, να δροσίζομαι κάτω απ' το φεγγάρι, ακόμα κι αν στην αρχή ήμουν λίγο αδύνατος κάτω από την πίεση των καλών μου ιδιοτήτων, που θα φύτρωναν μέσα μου με τη δύναμη των ζιζανίων, καμένος από τον ήλιο, που θα με έλουζε απ' όλες τις πλευρές μέσα από τα ερείπια, πάνω στο κρεβάτι μου από κισσό.